Getuigenis bij mijn doop (30 sept 2007)
Ondanks dat ik vanaf mijn kindertijd heel fanatiek was in het doen van Bijbelstudie, met bidden, met Psalmverzen uit mijn hoofd leren (veeeel meer dan er op school van me gevraagd werd), kreeg ik geen relatie met God. Ik wist met mijn verstand dat God mij gered had, maar mijn hart bleef er buiten. Ik heb dat altijd heel moeilijk gevonden, maar ik wist niet hoe ik daar verandering in kon brengen en bleef dus maar zwoegen…
Er volgden jaren met gevoelens die varieerden van onzekerheid tot zelfhaat, burnout, ernstige depressiviteit en allerlei ongrijpbare lichamelijke klachten. Ik hield me vast aan allerlei regeltjes, perfectionisme gaf me het gevoel nog wel wat te kunnen en “dus” toch nog wel wat waard te zijn, maar dingen als liefde, licht en vrede kon ik niet ontvangen. Ik zat gevangen in een diepe put van depressiviteit en het had niet veel gescheeld of ik had hier nooit meer kunnen staan.
Maar God liet me niet los. Hij bleef aan het werk om mij eruit te krijgen. Hij gebruikte enkele mensen om het deksel van die put te verwijderen, om de muren van die put af te laten brokkelen, zodat Zijn licht in mijn hart kon schijnen. Ze hebben geluisterd. Ze hebben vanuit de Bijbel dingen laten zien, die belangrijk waren om een relatie met God te krijgen. Ze hebben met en voor mij gebeden. Ik ben die mensen dankbaar dat ze zich zo door God hebben laten gebruiken.
Eigenlijk wilde ik geen namen noemen, maar omdat één van hen wel heel bijzonder voor mij is, maak ik toch een uitzondering. Het gaat om onze zoon Adriaan, die vanwege zijn Syndroom van Down in het verleden door zoveel mensen etiketjes opgeplakt gekregen heeft, die je zou kunnen samenvatten met het woord “dwaas”. Dat deed me denken aan I Kor. 1: 27: “Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft God uitgekozen om de wijzen te beschamen”, omdat het juist Adriaan was die mij bepaalde bij de pijn die Jezus voor mij geleden heeft, de duisternis die Jezus voor mij is doorgegaan, hoeveel Hem dat gekost had, allemaal voor mij... Terwijl ik dacht dat hij verdrietig was over Jezus’ kruisdood en zijn gedachten probeerde te vestigen op het feit dat Jezus leeft, zodat hij weer blij zou worden, bleef hij doorsteken naar mijn hart, net zolang totdat ik begreep en voelde wat hij zei. Sindsdien praat hij er met mij niet meer op deze manier over… En dat Jezus leeft? Natuurlijk, dat wist en geloofde hij allang!
Tot zover over de mensen om mij heen…
Bovenal ben ik God Zelf dankbaar, dat Hij er geen genoeg van kreeg om aan mij te blijven werken om mij te krijgen waar Hij mij hebben wil, namelijk bij het doel dat Hij vanaf het begin met mijn leven gehad heeft: Hem groot maken!
Nu het “kwartje” gevallen is van mijn verstand naar mijn hart, word ik steeds overweldigd door Gods liefde, ook voor mij! Daardoor, en daardoor alleen, voel ik me nu waardevol, waardevol voor God en waardevol voor de mensen om me heen. Door Hem alleen heb ik geen last meer van depressiviteit en zijn ook de meeste lichamelijke klachten verdwenen. De regeltjes en het perfectionisme waaraan ik me had vastgehouden, die bolwerken in mijn denken, heb ik niet meer nodig. Soms grijp ik er nog naar terug, maar God peutert ze steeds weer heel liefdevol uit mijn handen. Nee, Hij rukt niet, Hij helpt me loslaten en mijn leven aan Hem toe te vertrouwen.
Denk nou niet dat het allemaal ineens super is, er is nog wel degelijk strijd, en ik realiseer me dat er altijd strijd zal zijn, maar ik ben er van overtuigd dat Christus voor mij heeft overwonnen en dat dat mijn uitgangspunt voor elke dag is: in Hem ben ook ik overwinnaar en mag ik leven in de warmte van Zijn liefde, mag ik overeind blijven en gaan in Zijn kracht! En dat wil ik vandaag met mijn doop vieren!
----
Tot zover mijn getuigenis bij mijn doop. Het is al weer anderhalf jaar geleden, maar God heeft niet stil gezeten. Hij heeft mij laten zien wat het betekent vervolgd te worden om je geloof in Christus (ja, dat kan hier in Nederland!), Hij heeft mij laten zien wat het betekent dat Jezus scheiding maakt binnen families, zelfs binnen gezinnen. Maar Hij heeft mij daarbij ook laten zien hoe betrouwbaar en liefdevol Hij is. Hij heeft mij dwars door de vervolging heen sterker gemaakt, sterker in de zin van dat mijn vertrouwen in Hem gegroeid is.
Makkelijk? Nee, verre van dat! Het is nog steeds verschrikkelijk moeilijk, en eerlijk gezegd balanceer ik al een paar weken op de grens van "hoe lang hou ik dit nog vol?" Ik ben aan het eind van m'n Latijn, voel me soms radeloos, ik kan het niet meer, maar ik weet dat Hij het wel kan, en daarom houd ik me aan Hem vast! In al deze vervolging ben ik overwinnaar, niet in mezelf (integendeel!), maar wel in Christus Jezus! Aan Hem alle eer!!!
©copyrighted krachtvoorherstel.
