Linken & Sponsor pagina

180 graden gedraaid.
Mijn getuigenis en Gods wonder.
Als je een leven leeft geheel voor God dan weet je ook dat wat je

aan Hem vraagt gehoord wordt want je staat er immers niet alleen

voor Hij zal het samen met jou doen. Samen met Hem ga je dan

die strijd aan en sta je niet meer alleen dat is altijd een gewonnen strijd.

Als je 36 jaar verslaafd bent geweest aan Valium en je gebruikt niet de laagste maar de hoogste dosis van 10 MG en dat bouw je dan op over al die 36 jaar dan is het zeker een wonder als de Heer je daarvan geneest en dat heeft Hij voor mij gedaan. Na 36 jaar was ik eindelijk bereid Hem te gehoorzamen en zette ik een radicale stap voor Hem. Ik wilde zo graag een gezond mens zijn en daar vroeg ik Hem telkens naar, maar steeds gebeurde er niets en dat maakt mij zo verdrietig.

Ik had Hem aangenomen in mijn leven en mijn hart behoorde Hem toch toe? Hoorde Hij mij dan niet en zag Hij mijn pijn en mijn gevecht dan niet? Zeker, Hij zag het elke dag weer en Hij hoorde mij ook elke dag weer vragen om Zijn hulp en genezing. Zijn hart moet hebben gehuild om mij omdat ik niet wilde begrijpen dat een stap niet van één kant kan komen en dat er wel degelijk ook iets van mij werd verwacht. Ik bad om een gezond leven en een gezond lichaam en dat deed ik telkens weer als ik voelde dat ik niet meer verder kon op deze manier.

Mijn gebed was heel oprecht en dat heeft Hij zeker gehoord alleen had ik een deurtje al zolang geleden gesloten, het wilde maar niet open en daar achter zat mijn blokkade naar de Heer toe. Als ik daar opruiming zou gaan houden dan kon Hij met mij verder gaan, maar wanneer was ik daar oprecht klaar voor en wanneer zou ik mijn vertrouwen op Valium verbreken en mijn vertrouwen volledig op Hem gaan stellen. Dat is wat Hij van mij vroeg en in 1999 kon ik daar pas een volmondig Amen op geven.

Met Pinksteren 1999 heeft Hij mijn gebondenheid daaraan, door mijn overgaven, verbroken en daarvoor in de plaats kwam mijn onvoorwaardelijke vertrouwen op Hem en het geloof dat ik voorgoed verlost zou worden van 34 jaar verslaving. Dat het met Pinksteren gebeurde heeft voor mij een diepe betekenis. Ik heb de Heer met Pinksteren in mijn hart genomen, nu 15 jaar geleden, en dat gebeurde tijdens de Pinksterconferentie in Vierhouten. Vanaf dat moment ben ik voor Hem daar gaan werken elke Pinksteren weer en zodoende kwam die vraag voor genezing steeds daar weer zo dringend bij mij boven.

Elke keer als ik Hem vroeg om genezing weigerde ik te erkennen dat ik dat door die verslaving zelf in de weg stond. Zolang ik bleef gebruiken kon Hij mij niet helpen en dat heb ik niet willen horen. Ik zat zo vast aan die troep en slikte het zonder het als vreemd te ervaren of als een medicijn en vaak slikte ik per dag meer dan 150 MG, Mijn lichaam reageerde er niet eens meer op en zo kom je op een stijgende trap van steeds meer gebruik. Je begint als een patiënt en eindigde als verslaafde. Mijn arts zag dit heus wel, maar door mijn houding bleef hij het voorschrijven en zo bleef ook hij wachten op mijn besluit te stoppen. Je wordt als verslaafde heel vindingrijk, want er is nergens een arts die je zoveel voorschrijft dat je deze hoeveelheden kan slikken. In het begin toen ik nog niet echt verslaaft was ben ik begonnen met het aanleggen van een voorraad van die pillen uit angst dat de kraan eens zou worden dicht gedraaid.

Elke maand belde ik naar de praktijk om een nieuw recept en dat kreeg ik ook. Waren er dagen waarop ik mij best wel goed voelde dan bewaarde ik de tabletten van die dag voor een dag dat ik mij minder voelde en zo groeide mijn voorraad die volstond voor nog minstens 3 jaar verder. Het werd mijn vluchthaven en zekerheid dat ik nooit zonder zou zitten als ik meer nodig had dan verantwoord was en mijn arts er niet achter zou komen hoe ik met mijn gebruik rommelde. Als hij dat geweten had dan was die kraan allang dicht gedraaid en dat was mijn aller grootste angst. Ik kon niet meer zonder die zekerheid van Valium leven. Elk ongewenst gevoel dat mij verontruste werd weggeslikt en zo hoefde ik al die jaren niet te leven met gevoelens die horen bij een gezond leven. Geen emoties meer die slikte ik dood en zo verharde ik vanbinnen zonder dit te beseffen.

Op mijn werk was ik ook zonder emoties en zo dachten zij daar dat ik prefect functioneerde en de situaties aldaar volkomen in de hand hield. Mijn verslaving was na een jaar een feit en dat drukte ik weg met het gezegde dat ik kon stoppen op elk moment als ik dat wilde, maar ik wilde allang niet meer. Ik had het niet meer in de hand dat wist ik zelf niet meer, ook dat gevoel werd onderdrukt door de verslaving en zo dacht ik goed te functioneren en voelde ik mij sterk. Het was ineens onlosmakelijk met mijn leven verbonden en zo vergat ik welke troep dagelijks mijn lichaam verziekte en dat daaruit meer kwalen voort kwamen die ik nooit daaraan wijde maar aan de omstandigheden.

Als de Valium het dus niet meer aan kon dan moest de arts maar zien dat hij mij daarvan af hielp met nog meer medicijnen. Mijn lichaam was een gifpot en ik wilde het van niemand horen ook niet van God. Telkens als ik Hem vroeg om genezing dan bleef die deur dus dicht waarachter mijn verslaving zat, want dat hoorde bij mij en ik begreep maar niet waarom ik niet genezen werd door de Heer. In mijn beroep had ik toch beter moeten weten maar het was voor mij gemakkelijker anderen te helpen dan me zelf, ik had geen probleem maar zij die bij mij kwamen hadden dat in mijn ogen wel en zo zie je maar weer eens hoe blind de satan je kan maken.

Ook dat jaar (1999) weer vroeg ik Hem er vol overgave om en Zijn antwoord was steeds hetzelfde, maar nu verstond ik Hem ineens. Hij vroeg mij om die blokkade weg te doen die tussen Hem en mij instond en die er voor zorgde dat Hij mij niet bereiken kon. Ik hoorde Zijn stem en ik denk dat het geen dag later door mij gehoord had moeten worden, mijn lichaam stond op een gevaarlijk breekpunt en Hij zag dat. Zijn stem was daarom harder dan anders, een andere verklaring kan ik hieraan niet geven waarom ik toen wel wilde luisteren.

Die Pinksteren 1999 nam ik een geweldige stap in geloof en vertrouwen naar Hem toe en beloofde dat ik radicaal zou stoppen met mijn verslaving en nooit meer zou vragen naar nieuwe tabletten bij mijn arts. Mooie woorden die ik ook waar moest gaan maken en dat wilde ik ook. Ik hoorde niet voor niets Zijn stem en ik deed een belofte naar mijn hemelse Vader toe die ik zou nakomen. Deze belofte was voor mij heilig. Toen ik voor controle terug moest komen bij mijn arts wilde ik dus stoppen met het slikken van al de medicijnen die ik op dat moment kreeg voorgeschreven voor mijn hartritmestoornis en wat was de duivel weer aanwezig tijdens dat gesprek.

Ik vergat het om die Valium te noemen en dat drong tot mij door toen mijn arts mij vertelde dat hij van alles wat ik moest slikken die Valium zo graag zag verdwijnen, want die maakte mij ziek en ik had ze volgens hem beslist niet meer nodig. Helaas kende hij niet de grote van mijn verslaving en de grote hoeveelheid die dagelijks geslikt werden vanuit mijn voorraad die nog steeds groeide.

Die stap zou gevolgen hebben en ik erkende dat. Mijn arts sprak de zin uit die God zo indringend steeds aan mij gesteld had, wilde ik nu nog langer weigeren of gehoorzamen. Ik vertelde mijn arts dat ik best verstaan had wat hij mij vroeg, want hij had niet de indruk dat ik begreep wat hij vroeg of het bewust niet wilde horen. Hij kende mij niet anders en daarom was zijn verbazing ook groot toen ik kwaad reageerde dat ik hem wel gehoord had. Ik hoorde immers ook weer Gods stem en die klonk zo hard in mijn binnenste en mijn belofte drong toen pas echt tot mij door.

De duivel verloor zijn kracht in mij en zo kon ik eindelijk antwoord geven. Ik moest nu deze stap zetten om van Hem genezing te kunnen ontvangen en dat heb ik gedaan. Ik heb mijn arts gezegd dat hij van mij geen herhalingsrecept zou terug vinden in zijn computer en ik heb hem best kwaad aangekeken, omdat ik die duivel voelde trekken aan mijn woorden. Hij wilde niet loslaten maar God is sterker dan hij en zo verloor hij voorgoed en ik werd op dat moment bevrijd van zijn druk en greep op mij.

Ik wist nog niet hoe zwaar ik het zou krijgen door zo radicaal te stoppen met die Valium. Mijn arts vroeg aan mij of ik niet beter langzaamaan kon beginnen, maar ik wist dat ik dat niet zou redden en mijn stap echt radicaal moest zijn, want zo kon God mij alleen helpen. Mijn lichaam zou er om schreeuwen en ik zou afkickverschijnselen hebben die zouden alles van mij vergen. Ik ben echt door een hel gegaan van pijn, koorts, trillingen, onrust, slapeloosheid en een zucht naar die tabletten.

Toch was die weg nodig om te voelen wat Jezus voor ons heeft gedaan, Hij ging de weg naar het kruis toe en stierf voor mij, voor ons allemaal, dus wat was mijn offer dan klein. Mijn kruis was niet groter dan ik aan kon, want zo werkt God, Hij laat ons nooit een groter kruis dragen omdat Hij onvoorwaardelijk van ons houd en welke situatie dan ook. Ik had voor meer dan 3 jaar in huis dus wat belette mij om ze toch te nemen.

Drie jaar lang zou ik het nog uit kunnen stellen, maar ik had mijn belofte naar de Heer toe gedaan en dat maakte mij sterk. Hij was zo dicht bij mij en zag het gevecht met mijzelf naar genezing toe door Zijn hulp en kracht als mijn grootste steun en schuilplaats te geven. Elke dag is voor mij een gebed geworden en elke dag ging het een heel klein stapje verder. Het duurde een half jaar voordat die zucht naar Valium begon te verzwakken en nog een half jaar verder was gebroken en ik een geweldige rust terug vond door de kracht van de Heer. De weg zou nog lang zijn maar ik zou winnen in deze strijd, ik stond er immers niet alleen voor, Hij was er altijd met Zijn liefde en Zijn genezing en daar ben ik Hem eeuwig dankbaar voor.

Ik ben nu vier jaar verder en geniet met volle teugen van een echt leven met gevoelens die ik allemaal heb moeten leren kennen. Blijdschap, pijn, verdriet, vrolijkheid en genieten van alles om mij heen. Dat heb ik nooit gedaan ik slikte al die gevoelens dood, omdat ik ze niet meer kende en er niet mee om wilde gaan, zo heb ik heel veel verloren in mijn leven, maar als God ingrijpt dan neemt Hij dat verlies van je weg en wordt je verleden een herinnering en kijk je vooruit naar een nieuwe mooie toekomst waarin je radicaal voor Hem hebt gekozen. Zo kreeg Hij toch mijn hele hart.

Ik zat jaren op mijn werken met een duf hoofd en stond anderen te woord die het zelfde probleem hadden maar erkende dat van mezelf niet. De Valium had mijn leven overgenomen. Ik leefde niet meer, ik bestond en dat zorgde er weer voor dat ik dus niet optimaal kon presteren in mijn werk. Dat is nu allemaal weg. Ik geniet van de kleuren van de lente en zie de werkelijkheid en de schoonheid van het leven om mij heen.

Ik heb nu de gevoelens die elk mens kent en kan oprecht lachen en huilen en er mee omgaan. Dat Heb ik allemaal moeten leren begrijpen, want die gevoelens waren voor mij vreemd en ik had er meer angst voor dan ik besefte. Ik kwam in een heel onbekend land terecht een land van oprechtheid en leven. Midden in dit nieuwe leven heb ik weer een hele lieve man mogen vinden en dat via het internet, een weg die ik nimmer gekozen zou hebben als ik niet noodzakelijk mee moest groeien met mijn tijd en ook moest leren omgaan met een computer. Ik ging dus een cursus automatisering doen.

Er kwam ook een kantoortje aan huis en ook daar stond dus nu een computer. En op de een of andere manier ben ik bij MSN beland en zo in een van hun chatboxen en daar sloeg dus op een gegeven moment de vlam in de pan. En deze liefde is ook hier in deze communitie aanwezig en bij velen van jullie bekend onder de naam "Feuerengel". Ik ben niet bezig geweest met een inhaalrace, maar zette eindelijk na al die jaren van verzuim mijn leven op dat spoor waar God mij al zo lang had willen zien en die ik niet zag door mijn verslaving. Ik weet dat ik altijd alert moet zijn op wat ik slik en nooit meer die fout zal begaan die ik 34 jaar geleden als tiener in mijn leven haalde. Mijn arts is trots op mij en zelfs nu nog kijkt hij met verbazing naar mij als ik terug kom voor een controle voor mijn hart problemen.

Wat een heerlijk gevoel was het toen hij mij zei hoe trots hij op mij was voor die prestatie en dan zeg ik Amen tegen de Heer, want aan Hem komt al die eer toe en daar mag ik mij in warmen wat een heerlijk gevoel is dat, het is zo een puur gevoel. Elke stap die ik nu zet is bewust en in geloof gezet. Nog nooit heb ik bewust zo genoten van het leven en zijn volheid, ik begrijp nu wat het wil zeggen om een kind van God te zijn. Hij is de Vader die mij nooit heeft losgelaten en die mij nu zo gelukkig maakt dat ik nog steeds zoek naar de woorden om dit allemaal te kunnen uiten en die ik niet vinden zal. Ze zitten in mijn hart en daar ziet God mijn dagelijks gebed aan en de blijdschap en dank die daar zit waar woorden te kort schieten.

Ja, Hij heeft na 36 jaar mijn leven 180 graden laten draaien, omdat ik Hem toeliet in mijn leven om dit radicaal te veranderen en alles weg te nemen wat niet van Hem was. Ik koos radicaal voor Hem en vertrouwde volkomen op wat Hij voor mij al zolang wilde doen, daarvan getuig ik aan een ieder die Zijn grootheid en liefde wil aannemen in zijn leven om een groot of een klein wonder te mogen beleven door de liefde van Hem die ons allemaal zo lief heeft, onvoorwaardelijk.

Of je nu blank, zwart, geel of bruin bent voor God gaat het om de binnenkant en de plaats die Hij mag innemen in jou leven, in jou hart en een onvoorwaardelijk geloof en vertrouwen op Hem. Hij is er voor ons allemaal als je zelf die stap maar doet naar Hem toe en weg doet uit je leven wat tussen jou en God in staat dan is dat er onvoorwaardelijk ook voor jou als een geschenk van Hem. Die erfenis is er ook voor jou, het eeuwige leven in het Vaderhuis.
 

Augustus 2003
MARY

(c) copyright in Gods veilige handen