Soms hoor je van die spectaculaire verhalen over mensen, die geheel uit de goot kwamen en een totaal nacht-dag-verschil leerden kennen toen Jezus in hun leven binnenkwam. Ik dacht wel eens "mijn bekeringsverhaal is niet zo erg spectaculair, dus ik heb niet echt iets boeiends". Ik zag het soms als een gemis voor b.v. straatevangelisatie.
Nu bent u misschien toch wel nieuwsgierig geworden naar mijn verhaal? Ik steek dus
van wal. Ik ben opgegroeid in een goede en rustige wijk in Rotterdam-Zuid. Mijn ouders
waren beiden van huis uit Nederlands Hervormd, zonder eigenlijk zelf een persoonlijke
relatie met God te hebben. Tot het moment dat mijn moeder meegenomen werd naar een
Volle Evangeliegemeente in Rotterdam. Daar leerde ze de Heer kennen en wilde nu elke
zondag naar de kerk. Zij besefte dat het belangrijk was dat ook wij (mijn broer,
m'n zus en ik) een levend geloof zouden leren kennen. Zo belandde ik als 5 of 6-jarige
jongen in de zondagsschool, waar ik als kind graag naartoe ging. Na een lange tijd
van zondags thuisblijven, ging uiteindelijk ook mijn vader mee naar de gemeente en
gaf hij zijn leven aan de Heer. Toen ik een jaar of zeven/acht was, brachten mijn
ouders ons naar de kinderkampen van In de Ruimte. Dit werd elk jaar weer herhaald
totdat wij te oud werden om zelfs nog op de tienerkampen te komen. Deze kampen hebben
duidelijk een groot aandeel gehad in mijn persoonlijk leven. U kunt zich voorstellen
dat van al die kampen door de jaren heen, er weinig duidelijke, concrete herinneringen
achterbleven. Alle verhalen en activiteiten zijn nu als een grote brei van vage herinneringen
geworden. Toch blijft er een speciaal moment duidelijk voor ogen: de kinderleider
nam me mee achter een container in een uithoek van het kampterrein. Daar vroeg hij
of ik de Here Jezus in mijn hartje wilde vragen. Dit is toen ook werkelijk gebeurd.
Ik ervaar dat de Heer in mij kwam wonen (door Zijn Geest) en vanaf dat moment is
HIJ mijn intiemste Vriend geworden. Ondanks dat er in mijn tienertijd ook wat moeilijke
jaren waren en ik soms wat afdwaalde van de Weg, heeft God mij nooit losgelaten.
Gelukkig waren daar elk jaar weer die kampen die mij een geestelijke injectie gaven,
totdat ik uiteindelijk zelf sterker kwam te staan.
Roeping.
Na die periode begon ik
meer en meer Zijn stem te verstaan m.b.t. Frankrijk. Hiermee bevestigde Hij eigenlijk
de liefde die ik al voor dat land had (dat ik leerde kennen door vakanties). Toen
ik, na mijn opleiding in de elektrotechniek, op de Bijbelschool kwam, opende Hij
de deuren voor contacten in Frankrijk. Ik leerde verschillende zendelingen en voorgangers
daar kennen. Drie jaar later belandde ik, voor 1,5 jaar in Parijs op een franse bijbelschool
en voor taal studie. Gelijk daarna leidde Hij mij naar Rouen, waar ik nu in de gemeente
mag dienen. Het is ook hier dat ik Charlotte leerde kennen. Zij was uitgenodigd voor
een fietstocht met de jeugd. Even later kwam ze terug voor de doopdienst van haar
vriendin. Tijdens de doopdienst raakte de Heer haar aan. Ze begon de Bijbel te lezen
en binnen enkele maanden mochten Hans Peter en ik ook mijn, toen nog toekomstige,
vrouw dopen.We vinden het een voorrecht om Hem te mogen dienen. Ook zijn we blij
met uw betrokkenheid bij ons werk, welke we ervaren door uw gebeden, uw giften en
elke andere vorm van ondersteuning. God zegene u rijkelijk!
Petro en Charlotte van den Bosch.
