Toen ik op 1ste Paasdag 2001 mijn kinderen vertelde, dat ik graag gedoopt wilde worden,
was hun eerste reactie: waarom opnieuw dopen, je bent toch al gedoopt?
Mary's zoon
was mij voor met het antwoord en legde het hen op een zeer correcte wijze uit.
Inderdaad
was ik als baby gedoopt in de Vrije Evangelische Gemeente te Apeldoorn en heb ik
daar op 18de jarige leeftijd geloofsbelijdenis gedaan.
Ik ben dus christelijk opgevoed.
Tot
ongeveer 1994 ben ik ook altijd erg actief bij het kerkelijk leven
betrokken geweest.
Vanaf mijn 15de jaar was ik kerkorganist bij de Vrije Evangelische
Gemeente in Apeldoorn.
Tussen mijn 17de en 24ste levensjaar was ik lid van het VEJO-Combo
Apeldoorn, een zeer actieve jongeren zang- en muziekgroep, waarmee
we in Nederland, Duitsland en Belgiė meewerkten aan kerkdiensten,
koffiebars, jeugddiensten en evangelisatie samenkomsten; werkelijk
een fantastische tijd !
Maar toch…………
Later ben ik een actief lid geweest van diverse
Evangelisatie commissies en interkerkelijke Activiteitencommissies.
Je kunt dus met
een gerust hart zeggen, dat ik het geloven in God als kind wel heb mee gekregen.
Maar
toch……………..
Toch miste ik iets, als ik nu terug kijk.
Ongeveer in 1994 – de reden waarom
moet ik jullie schuldig blijven – heb ik de kerk vaarwel gezegd, eerlijk gezegd heb
ik toen mijn hele vroegere leven laten vallen en ben vele waardevolle zaken, zoals
mijn kinderen, vriendschappen en mijzelf gaan verwaarlozen.
Totdat ik eind december
2000 door een aantal oorzaken diep in de put raakte, zo diep zelfs, dat ik geen uitweg
meer zag, me zelfs af ging vragen, wat de zin van het leven nog langer was.
Wat wilde
ik verder met mijn leven?
Wilde ik op de oude voet nog wel doorgaan?
Ik zat diep in
de put, zo diep zelfs, dat ik mij tussen Kerst en de jaarwisseling zwaar overspannen
ziek meldde bij mijn werkgever.
Ik zat helemaal vast, zag het niet meer zitten, wist
niet meer hoe verder, zonderde mij sociaal gezien helemaal af.
Ik was zelfs zover
heen, dat ik heel serieus overwoog mij met de auto met grote snelheid tegen een boom
ofzo te pletter te rijden.
In die gemoedstoestand belandde ik op het internet en vandaar
in een chatbox na MSN onder de categorie Leeftijdgenoten.
Ik zat er dagelijks uren
achter, dat was nog slechts mijn venster naar de wereld en mijn leven ging zich concentreren
op die computer.
Vooral 1 chatter sprak mij enorm aan: de chatnaam was Sunbeampje
(nu heet zij SanZanna777); in het begin had ik zelf niet eens in de gaten, hoezeer
zij mij aansprak, zozeer zat ik met mijzelf in de knoei.
Maar toch……..
Elke dag weer
wachtte ik in volle spanning, totdat zij weer online kwam.
Haar gesprekken waren
fijn en gaven mij een speciaal gevoel van begrepen te worden, er werd zowaar naar
me geluisterd en ik kreeg goede adviezen en antwoorden, niet alleen van haar, maar
ook van vele anderen in die chatbox.
Mijn gemoedstoestand viel op, men wilde, dat
ik bleef komen en praten, zodoende werd dus die computer belangrijk in mijn leven.
Na
ongeveer 2 a 3 weken kwam ik er – door een e-mailtje van een van die chatters – achter
wat mijn gevoelens waren en hoe diep die gevoelens inmiddels voor deze Sunbeampje
waren geworden.
Ik besloot in te gaan op het advies, dat ik kreeg om haar een e-mailtje
te sturen; na een aantal telefoongesprekken met haar heb ik dan de stoute schoenen
aangetrokken.
Eind januari 2001 heb ik haar op een dinsdagavond gebeld en gevraagd
of ik langs mocht komen.
Ze vond het goed maar ze kreeg helaas voor haar van mij geen
kans meer om af te maken wat ze wilde zeggen: namelijk dat de ontmoeting plaats zou
vinden op neutraal terrein, dus ergens in een restaurant met een kopje koffie.
Ik
ben toen dus laagvliegend vanuit Lelystad naar Amersfoort gereden.
Op het moment,
dat Mary – want zij was die chatter – haar voordeur voor mij opende, sloeg de bliksem
bij mij in en zette mijn hart in vuur en vlam.
Ondanks dat het dus geen neutraal terrein
was geworden, hebben we die avond tot diep in de nacht met elkaar gepraat, mijn ziel
en zaligheid heb ik bij haar op tafel gelegd en telkens weer bleek, dat onze belangstelling
naar zoveel gemeenschappelijke dingen uitging en dat ook zij de bliksem heeft voelen
inslaan.
Onze gevoelens waren dus wederzijds.
Mary nam mij mee naar de Pinkstergemeente
in Amersfoort, waar ik met zoveel warmte en liefde werd opgevangen, dat ik er stil
van werd.
Ik ging met haar mee – als ik niet hoefde te werken – naar de bijbelstudies
en begon mij steeds meer af te vragen of God een speciale bedoeling met mij had door
Mary op mijn pad te zetten, door mij steeds weer opnieuw mijn lijfspreuk uit 1 Cor.
13 voor ogen te zetten: ”Zo blijven dan Geloof, Hoop en liefde, deze drie, maar de
meeste van deze is de liefde ”.
Ik probeerde mij te verzetten tegen dat gevoel diep
weg in mij, tegen die roepende stem, ik wilde zelf de controle over mijn leven houden,
wilde alles zelf doen en beslissen, ik vocht er tegen, maar…......…… ik verloor dat
gevecht.
Op zondag 1 april 2001 ben ik huilend uit de dienst gelopen, ik kon mijzelf
er niet toe brengen naar voren te lopen en mijzelf compleet over te geven aan God
en Jezus te aanvaarden als mijn Verlosser, als mijn Heiland.
Op het toilet en later
in de gang heb ik mijn ziel uit mijn lichaam gehuild.
Mary en 1 van de oudsten hebben
mij toen meegenomen naar een kantoortje en daar hebben we samen gepraat en gebeden.
Die
dag heb ik mij overgegeven aan Jezus, na die dag wilde ik nog maar een ding en dat
was mijn leven in handen geven van de enige levende God.
Ik was eindelijk THUIS gekomen.
De
week erna heb ik veel en diep nagedacht, gebeden en met Mary gesproken en het besluit
genomen, dat ik heel erg graag opnieuw maar nu als een volwassene - gedoopt wilde
worden, dat ik ten overstaan van de hele gemeente, maar bovenal tegenover God wilde
belijden, dat ik Jezus wilde aanvaarden als mijn Verlosser en Hem wilde volgen.
Op
zondag 20 mei 2001 stond ik op het podium van de Pinkstergemeente Immanuel in Amersfoort
om me opnieuw te laten dopen, ik was er voor mijn gevoel helemaal klaar voor.
Ik heb
daar toen mijn oude zondige leven afgeworpen en ben een nieuw leven begonnen met
Jezus als mijn Leidsman.
Samen met de onvoorstelbaar grote liefde van Jezus en samen
met mijn liefde voor Mary en haar liefde voor mij wilde ik verder.
Op diezelfde zondag
20 mei 2001 hebben Mary en ik ons verloofd.
Donderdag 14 februari 2002 zijn wij getrouwd
en hebben wij God's zegen afgesmeekt over ons huwelijk.
Oh - heel eerlijk - het is
niet allemaal zo gemakkelijk gegaan als het soms mocht lijken - er is strijd geweest,
er zijn problemen van allerlei aard geweest, die overwonnen moesten en nog steeds
moeten worden vaak is die strijd er nog wel - vaak ben ik heel emotioneel ook in
de diensten (sommigen van u weten dat), maar ik ben ervan overtuigd, dat de Heilige
Geest in mij werkt en dat God mij in mijn hart gegeven heeft, dat ik hier jullie
dit alles moet vertellen.
Op onze levensreis kunnen we geen van allen ontkomen aan
de donkere tijden, wanneer de kleur uit ons leven verdwijnt, wanneer alles overschaduwd
wordt door pijn, angst, verdriet of een gevoel van machteloosheid.
Maar, zoals er
altijd weer een nieuwe dag aanbreekt, zo komt er ook een moment, waarop de duisternis
optrekt en het leven weer licht en kleurrijk wordt.
Nadat Mary en ik een tijdje heel
weinig op het internet hadden gedaan, kregen wij op een zondagmorgen na de dienst
van 3 verschillende mensen in onze gemeente - onafhankelijk van elkaar - te horen,
dat zij ons moesten vertellen, dat wij moesten gaan evangeliseren op het internet.
Nu
zijn mijn vrouw en ik dus actief met evangeliseren op het internet en zijn wij -
na in 2004 gestart te zijn met een MSN-community - nu webmasters van het internationale
online evangelisatie magazine "in Gods veilige handen" met in totaal 17 talen en
bezoek uit meer dan 83 verschillende landen uit de gehele wereld.
Wij mochten reeds
op diverse plaatsen onze getuigenissen geven; uiteraard in onze thuisgemeente en
enkele gemeenten hier in Nederland, o.a. in de Evangelikale Gemeinde in Schruns in
Oostenrijk, in de Freie Christengemeinde in Bad Tölz in Beieren (Zuid-Duitsland),
bij omroep Max op TV en natuurlijk op diverse plaatsen op internet.
Toen ik eens op
mijn werk in mijn bijbels dagboekje “Jezus spreekt” het stukje voor die dag las,
trof mij dit heel erg, zo kwam dit overeen met de situatie en de gevoelens, die wij
vaak hebben met betrekking tot de chatbox en die woorden wil ik graag met u allen
delen.
Er staat boven: Deel alles.
Het werk van de Geest gebeurt in stilte. Reeds trekt
de Liefde anderen tot je. Beschouw allen die komen, als door Mij gezonden en heet
hen hartelijk welkom. Het zal je verbazen, wat ik allemaal voor je heb uitgedacht.
Verwelkom allen, die bij jullie komen met de liefde van je hart. Jij zult misschien
niet zien, wat er gebeurt. Vandaag hebben ze je wellicht niet nodig. Morgen misschien
wel. Het kan zijn, dat Ik je vreemde bezoekers stuur. Zorg ervoor, dat iedereen graag
terug wil komen. Niemand, die je bezoekt, mag het gevoel krijgen niet welkom te zijn.
Deel je liefde, je blijdschap, je geluk, je tijd, je eten, graag met allen. Wonderen
zullen er dan plaatsvinden. Nu zie je het alles slechts in knop - de pracht van de
open bloem is niet te beschrijven. Liefde, blijdschap, vrede, in rijke overvloed
– alleen: geloof ! Deel liefde uit en alles wat je kunt met een blij hart en met
milde hand. Gebruik al wat je maar kunt voor anderen, en dan zullen er talloze goederen
en zegeningen voor terug komen.
Tot zover mijn bijbels dagboekje.
Daarom geloof en
voel ik, dat God ons met een bedoeling en voor Zijn doel naar het internet heeft
gebracht en ik voel dan ook steeds weer, dat dit werk op internet zonder de steun
en het gebed van anderen - van onze achterban - van de gemeente - niet mogelijk is.
We
hebben elkaar nodig, elkaar's steun, elkaar's gebed, maar bovenal hebben wij de zegen
van onze hemelse Vader nodig, zonder God's steun zijn we niets.
Zonder de kracht van
God, zonder de helpende en zegenende Vaderhand van onze machtige Vader in de hemel
wordt dit werk onmogelijk en te zwaar voor ons.
Zonder God's wijsheid om ons de woorden
in ons hart te geven, lukt het niet.
Daarom frappeerde mij die tekst uit mijn bijbels
dagboekje mij ook zo.
Laten we elkaar steunen, elkaar de helpende hand bieden, maar
bovenal God vragen ons te helpen, te steunen en te zegenen.
Want : Als twee van u
op de aarde iets eenparig zullen begeren, zal het hun ten deel vallen van Mijn Vader,
die in de hemel is.
Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben Ik
in hun midden. Zo zegt de Here.
Jullie zien dus, dat God mijn leven de afgelopen jaren
volledig op z'n kop heeft gezet en heel eerlijk gezegd: ik vind het nog steeds fantastisch!
TON
(c) copyright in Gods veilige handen
